Coraz częściej, choć nadal zbyt mało, mówi się o DDA, czyli Dorosłych Dzieciach Alkoholików. Okazuje się, że w tej specyficznej grupie ludzi mogą występować pewne objawy, które wpływają negatywnie na funkcjonowanie, niekiedy stanowiąc trudną do pokonania barierę w kierunku pożądanego życia, ponieważ przeszłość ogranicza ich teraźniejszość.

Warto zaznaczyć, że choć wspomniane objawy występują, to jednak nie u każdego będą one na tyle nasilone, aby kwalifikowały się na psychoterapię. Objawy takie jak nieufność, skłonność do ryzyka i ciągła potrzeba kontrolowania mogą być w życiu niektórych pożądanymi cechami, które nie sprawiają, że potrzeba zmiany. Część z DDA radzi sobie poprzez nauczenie się od osób na swojej drodze życiowej ufności bliskości i oddzielania przeszłości od teraźniejszości. Na psychoterapię indywidualną kwalifikują się głównie osoby, które nie są zadowolone ze swojego dotychczasowego życia i chcą zrozumieć, jak ich przeszłość wpływa na teraźniejszość.

Negatywne przeżycia z dzieciństwa mogą wpływać na budowanie relacji w dorosłym życiu. Terapia DDA to głównie pomoc dotycząca nazwania i uporządkowania określonych przeżyć związanych z trudną sytuacją z dzieciństwa, zrozumienia tej sytuacji, pozbycia się poczucia winy i ponoszenia odpowiedzialności za emocje i decyzje innych osób, na koniec zaś – podniesienia satysfakcji z obecnego życia.

Psychoterapia DDA nie opiera się jedynie na poradach psychologicznych. Jest to proces dochodzenia do zmiany postrzegania własnego życia, czasem nawet zmiany postępowania czy osobowości. Jej celem jest zwykle uświadomienie negatywnych konsekwencji, które rzutują na życie osoby. Tak intensywne zmiany wymagają profesjonalnej pomocy psychologicznej.


Autor: Paweł Zalewski

 

Pracuje w nurcie psychoterapii systemowej.
Prowadzi psychoterapię indywidualną osób dorosłych oraz psychoterapię par, małżeństw i rodzin.

 

Wykształcenie

Psycholog, trener biznesu; absolwent Wydziału Psychologii UW, gdzie przez wiele lat
prowadził zajęcia dydaktyczne przygotowując pracę doktorską na temat przemocy seksualnej;
współpracował również z Uniwersytetem SWPS i Akademią Humanistyczną.

 

Doświadczenie

Ukończył szkolenie z psychoterapii systemowej przy Zakładzie Terapii Rodzin Collegium Medicum UJ, szkolenie z zasad prowadzenia interwencji kryzysowej, wspierania rozwoju osobistego, pomocy psychologicznej.
W swej pracy z klientami nastawiony jest na widzenie jednostki w powiązaniu z innymi członkami systemu w jakiej klient funkcjonuje – czy to będzie para, rodzina z dziećmi, rodzina wielopokoleniowa czy zespół w organizacji.

Ujmowanie zaburzeń w wymiarze szerszym niż klasyczne poznawanie problemów w terapii indywidualnej pozwala zobaczyć
trudności klienta w szerszej perspektywie. Najczęściej przyczyny problemów jednej osoby wynikają nie tylko z jej wad i ułomności, a są efektem złej komunikacji, trudności w relacjach z ważnymi dla klienta osobami. Podejmowanie leczenia diady partnerskiej lub całej rodziny daje trwałe efekty, pozawala zaplanować zmiany dla całego systemu rodzinnego.                                                 Para rozwiązując wspólnie z terapeutą swe problemy przeżywa i wyraża wobec siebie emocje, uczy się poprawnej komunikacji i planuje zmiany.  Najczęściej po pozytywnie zakończonej terapii para uczy przechodzenia się samodzielnie przez przyszłe kryzysy i czyni rodzinę silniejszą i bardziej odporną.

 

Specjalizacja

Obszary pomocy to: kryzys życiowy, zdrada, wypalenie uczuciowe i znużenie relacją z drugą osobą, utrata osoby bliskiej (m.in. na skutek wypadku, śmierci samobójczej, choroby terminalnej) i przechodzenie przez okres żałoby; utrata pracy, wypalenie zawodowe, stres w życiu osobistym i zawodowym; rozłąka związana z emigracją, nerwice, depresja i zaburzenie afektywne dwubiegunowe, stany lękowe.
Pracuje również z osobami, które przeżywają problemy związane z nieśmiałością i przełamywaniem barier w kontaktach społecznych, mają niskie poczucie własnej wartości, trudności w utrzymywaniu satysfakcjonujących relacji z ważnymi dla nich osobami, odczuwają poczucie pustki, braku spełnienia czy są od wielu lat samotne.

Swoją pracę poddaje stałej superwizji.

Psychoterapia, czyli rozmowa. O czym?

Psychoterapia zapewne najbardziej kojarzy się z rozmową. W rzeczy samej, pomoc psychologiczna w dużej mierze udzielana jest za pośrednictwem słów, bez względu na to, czy miejscem spotkania jest gabinet psychologiczny, czy też podejmowana jest psychoterapia online. Nie należy jednak mylić tego faktu z twierdzeniem, że psychoterapia, pomoc psychologiczna, czy leczenie depresji sprowadza się wyłącznie do (a) rozmawiania (b) o swoich uczuciach. Dobry psycholog czy psychoterapeuta stawia sobie za cel pomoc klientowi w usuwaniu objawów psychologicznych i w nauce nowych sposobów radzenia sobie ze stresem. Rozmowa w trakcie terapii będzie więc stopniowo przechodziła do motywowania i wspierania klienta w samodzielnym podejmowaniu nowych, bardziej adaptacyjnych czynności.

Jak wygląda to w praktyce? Na przykład, osoba cierpiąca na zaburzenie lękowe może obawiać się pewnych sytuacji i w wyniku swoich obaw – unikać je. Owo unikanie przynosi krótkotrwałą ulgę, jednak wkrótce zaczyna powodować poczucie wstydu czy winy oraz życiowe konsekwencje – ograniczenie swobody działania. Aby udzielić klientowi skutecznej pomocy, psychoterapeuta, poza  okazaniem empatii, zrozumienia i szacunku – będzie wspierał klienta w przerwaniu owego błędnego koła lęku i zdobyciu większej pewności siebie, sprawności i odporności na stres. Jakkolwiek więc pomoc psychologiczna udzielana jest poprzez rozmowę, jej tematem jest klient i jego życie. Innymi słowy, praca w gabinecie faktycznie przekłada się na rzeczywistość poza nim.

 

Psychoterapia, czyli rozmowa, która pomaga

Bez względu na to, czy celem współpracy z terapeutą będzie pomoc psychologiczna, psychoterapia indywidualna, terapia par czy terapia małżeńska, osią pracy będzie wprowadzanie rzeczywistej, konstruktywnej zmiany.

Jeżeli zmagasz się z obniżonym nastrojem, bezsennością, brakiem energii, lękiem i napięciem, problemami w związku, czy jakimkolwiek innym problemem emocjonalnym, psychologicznym, lub związanym z funkcjonowaniem, konsultacja psychologiczna pomoże Ci nie tylko uporać się z problemem, ale także uodpornić się przed następnymi.

Centrum Psychoterapii Twój Czas zatrudnia doświadczonych terapeutów, którzy specjalizują się zarówno w pomocy w radzeniu sobie z problemami psychologicznymi i emocjonalnymi, jak również w udzielaniu wsparcia przy wprowadzaniu w życie zmiany: https://www.twojczas-psychoterapia.pl/zespol/

 

Autor: Piotr Kałowski
Autor: Lidia Kowalska-Surowy, Psychoterapeuta.

 

 

Bulimia nerwowa –  jest zaburzeniem odżywiania, które swoje podłoże ma w problemach emocjonalnych.

Jedzenie i to co w bulimii z nim związane staje się niejako tematem zastępczym  dla trudności emocjonalnych. Błędne koło objadania się i zachowań kompensacyjnych (wymioty, poszczenie, ćwiczenia fizyczne czy stosowania środków przeczyszczających) to na dobrą sprawę destrukcyjny sposób regulowania emocji, który jest dodatkowo podtrzymywany przez czynniki związane ze standardami urody i piękna.

Pięć cech bulimii

  1. napady objadania się

– pochłanianie dużej ilości jedzenia w krótkim czasie (są to takie ilości pokarmu, która w tym czasie byłaby niemożliwa do zjedzenia dla większości ludzi)

– utrata poczucia kontroli nad jedzeniem w trakcie epizodu

  1. Kompensacyjne zachowania, które mają na celu zapobieganie przyrostowi wagi ciała, np.

– prowokowanie wymiotów, stosowanie środków przeczyszczających, odwadniających, lewatyw itp.

– stosowanie drakońskich diet i głodówek

– nadmiarowe, intensywne ćwiczenia fizyczne

  1. Objadanie się i zachowania kompensacyjne występują jednocześnie co najmniej dwa razy w tygodniu przez co najmniej trzy miesiące.
  2. Kształt i waga ciała maja znaczącą role w samoocenie
  3. Nie ma istotnej niedowagi i zaburzenie nie występuję w przebiegu anoreksji.

 

Bulimia ma znaczący wpływ na wszystkie obszary funkcjonowania osoby chorej – naukę, pracę, relację z innymi, związki, czas wolny.

Myślenie o  jedzeniu i czynności związane z zapobieganiem przytyciu, w sposób dosłowny zaczynają rządzić życiem człowieka. Uporczywe myślenie o wadze i wyglądzie jest zazwyczaj bolesne i uniemożliwia koncentracje na innych sprawach, dostarcza to ogromnej frustracji .

Ludzie z bulimią odczuwają, że są zbyt grubi i obsesyjnie skupiają się na swoich kształtach i wymiarach. Bardzo często najwięcej niepokoju dostarcza wygląd jakiejś konkretnej części ciała, jak brzuch czy biodra. Chorzy mają wiele zachowań związanych ze sprawdzaniem  wyglądu o wagi – ważenie się, mierzenie, sprawdzanie poszczególnych części ciała. Jednocześnie sytuacje w których są konfrontowane ze swoimi wymiarami np. w publicznych przymierzalniach, na pływalniach itp. mogą być bardzo trudne i chorzy będą ich unikać. Zachowania osób z bulimią może przechodzić od kontroli wymiarów ciała do jej unikania w zależności czy odnotowali spadek czy wzrost wagi.

Jak pokazują doświadczenia terapeutów, osoby chore na bulimię prawie zawsze mają zaniżone poczucie własnej wartości, negatywne przekonania i zły stosunek do samego siebie! Wczesnodziecięce doświadczenia mogą być źródłem takich problemów.

Wpływ bulimii jest odczuwany także przez otoczenie, a w sposób szczególny przez dzieci osoby chorej. Rodzic z bulimią może przekarmiać lub głodzić dzieci z uwagi na trudności w ocenie prawidłowych nawyków żywieniowych. Dzieci mogą odczuwać także presję przechodzenia na dietę i przesadnego dbania o wygląd i wagę ciała.

Bulimia może być także źródłem kłopotów finansowych nie tylko z uwagi na koszt jedzenia ale także na nadmiarowe zakupy, szczególnie ubrań, których osoby chore często dokonują by poprawić sobie nastrój w obliczu problemów z wyglądem.

Choroba ma wpływ na takie aktywności jak nauka czy praca – niska samoocena, czas przeznaczany na objadania się i np. wymioty utrudniają inne, często bardzo ważne aktywności. Epizody bulimiczne mogą stać się źródłem sporych napięć, osoba chora często chce utrzymać swoje ataki w tajemnicy, potrzebuje w samotności najeść i sprowokować wymioty, a do tego potrzebne są odpowiednie warunki, brak możliwości ich zaspokojenia jest trudny do wytrzymania, gdy np. przyjdą goście lub chory dzieli mieszkanie z innymi osobami.

Bulimia to cierpienie w samotności. Poczucie winy i wstydu prowadzi do izolacji, unikania kontaktu, spotkań, wyjść zwłaszcza gdy w grę wchodzi jedzenie, a to prowadzi do kolejnych frustracji i koło problemu się napędza.

Bulimia powoduje także spustoszenie w organizmie, epizody objadania się i zachowań kompensacyjnych prowadzą do: obrzęków błon śluzowych, skłonności do infekcji, arytmii, trądziku, zatwardzeń i/lub biegunek, chorób zębów, zachłystowego zapalenia płuc, zniszczenia naskórka i paznokci, wypadania włosów.

 

Psychoterapia – aby odzyskać kontrolę nad swoim życiem

Problem bulimii dotyka coraz większa ilość ludzi i to nie tylko młodych kobiet, ale także mężczyzn i osoby starsze. Psychoterapia to podstawowa metoda leczenia, jeśli Ty lub osoba z Twojego otoczenia zmaga się z tym, nie lekceważ tematu i zgłoś się na konsultację.

 

Pracuje w nurcie psychodynamicznym i systemowym

Prowadzi psychoterapię dzieci i młodzieży, indywidualną terapię osób dorosłych oraz terapię par, rodzin i małżeństw.

Wykształcenie

Ukończyła studia magisterskie z zakresu profilaktyki społecznej i resocjalizacji ze specjalnością wychowawczą na Uniwersytecie Warszawskim, 4-letnie szkolenie psychoterapeutyczne w Studium Terapii Rodziny przy Stowarzyszeniu OPTA w Warszawie,

2-letnie  Podyplomowe Studium Terapii i Treningu Grupowego w zakresie Zastosowania Warsztatu Psychologicznego oraz  studia podyplomowe  w zakresie Pomocy Psychologicznej i Socjoteraii

Doświadczenie

Doświadczenie zawodowe zdobywała m.in. pracując z dziećmi i młodzieżą w szkołach, gdzie zajmowała się terapią dzieci z trudnościami w nauce, wykazującymi zaburzenia ze spektrum autyzmu, zespołu Aspergera. Prowadziła Trening Umiejętności Społecznych, zajęcia socjoterapeutyczne, autorski trening radzenia sobie ze stresem dla młodzieży. Jako pedagog szkolny prowadziła konsultacje dla rodziców.

Swoje umiejętności doskonaliła podczas stażu w Młodzieżowym Ośrodku Profilaktyki i Psychoterapii w Warszawie, w Mazowiecki Centrum Neuropsychiatrii na Oddziale Psychiatrycznym dla dzieci w Józefowie oraz w ramach pracy w charakterze terapeuty indywidualnego, par i rodzin w poradni niepublicznej.

Stale podnosi swoje kwalifikacje poprzez uczestnictwo w licznych warsztatach i szkoleniach (min. Terapia Skoncentrowana na Emocjach, Mentalization -Based Treatment: Basic Trening-Anna Freud Centre)

Obecnie doskonali swoje umiejętności w ramach Studium Terapii Dzieci i Młodzieży.

 

Specjalizacja

Pracuje z osobami doświadczającymi samotności, braku sensu życia, lęku w różnych sytuacjach życiowych.

Pomaga osobom doświadczającym trudności w relacjach z innymi, z obniżonym nastrojem.

Wspieram osoby przeżywające stres, doświadczające w swoim życiu kryzysu lub straty.

Szczególnie bliska jest jej praca z dziećmi, nastolatkami oraz  rodzicami, którzy doświadczają trudności w swoim „byciu rodzicem”.

Spotyka się z parami/ małżeństwami, które doświadczają kryzysu w związku lub pragną przyjrzeć się swojej relacji, aby  lepiej wzajemnie się rozumieć.

Wspiera kobiety mające trudności z zajściem w ciążę, doświadczające depresji poporodowej lub przeżywające trudności z wejściem w rolę matki.

Bliska jest jej praca z osobami, które doświadczyły straty dziecka w różnych fazach ciąży.

 

Swoją pracę regularnie poddaje stałej superwizji.

Zajmuje się psychoterapią indywidualną osób dorosłych, par i małżeństw, prowadzi konsultacje psychologiczne. Pracuje w nurcie psychoterapii psychodynamicznej. Prowadzi także psychoterapię online.

Wykształcenie

Jest absolwentką studiów magisterskich z psychologii w Szkole Wyższej Psychologii Społecznej w Warszawie. Aktualnie kończy czteroletnie Studium Psychoterapii w Laboratorium Psychoedukacji, ośrodku posiadającym rekomendacje Polskiego Towarzystwa Psychologicznego oraz Sekcji Naukowej Psychoterapii Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego. Skończyła roczną Szkoły psychoterapii Par w Laboratorium Psychoedukacji w Warszawie.

Doświadczenie

Doświadczenie kliniczne zdobyła podczas pracy w Wojewódzkim Szpitalu dla Nerwowo i Psychicznie Chorych „Drewnica” w zamkniętym oddziale leczenia zaburzeń psychiatrycznych. Staż kliniczny z zakresu psychoterapii odbyła w Poradni Zdrowia Psychicznego przy szpitalu.

Specjalizacja

Pracuje z osobami, które przeżywają problemy w kontaktach społecznych, mają trudności w budowaniu i utrzymywaniu bliskich relacji, doświadczają kryzysów w relacjach oraz odczuwają poczucie pustki, braku spełnienia czy osamotnienia. Pomaga również Dorosłym Dzieciom z Rodzin Dysfunkcyjnych i Dorosłym Dzieciom z Rodzin Alkoholowych (DDD/DDA) a także tym, którzy mają obniżone poczucie własnej wartości, cierpią z powodu zbyt silnego stresu, są w trakcie rozwodu, rozstania, choroby oraz innych niespodziewanych traumatycznych wydarzeń życiowych. Ponadto, zajmuje się terapią osób z diagnozą zaburzeń osobowości, zaburzeń depresyjno-lękowych, zaburzeń nastroju, OCD, zaburzeń psychosomatycznych, zaburzeń odżywiania.

Swoją pracę poddaje stałej superwizji.