Perfekcjonizm jest uznawany w naszej kulturze za cechę pozytywną, uważa się, że im bliżej ideału jesteśmy, tym lepiej. Ciągle dążymy do doskonałości i karzemy się za błędy. Narzucamy sobie nowe i coraz bardziej skomplikowane wyzwania, a brak ich spełnienia skutkuje doświadczaniem poczucia winy. Jeśli utożsamiasz się z powyższym opisem, warto zastanowić się czy  nie wymagasz od siebie zbyt wiele?

 

Wbrew pozorom perfekcjoniści nie mają idealnego życia. Szereg badań wykazał, że takie osoby są bardziej podatne na depresję, lęk, zaburzenia snu, zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenia odżywiania czy zespół chronicznego zmęczenia. Odczuwają ciągły niepokój związany z obawą przed byciem niewystarczająco dobrym. Zdobywanie nawet wielkich osiągnięć nie jest odczuwane jako wystarczająco nagradzające, nie cieszy wcale tak bardzo. Dzieje się tak dlatego, że perfekcjoniści skupiają się na tym co mogli zrobić lepiej lub co mogą zrobić lepiej w przyszłości. Stawiają sobie poprzeczkę coraz wyżej i wyżej, nie zwracając uwagi na poprzednie sukcesy. Często nie potrafią cieszyć się chwilą, ponieważ wybiegają myślami w przyszłość, zastanawiając się w jakie nowe wyzwanie mogliby się zaangażować.

 

Dążenie do doskonałości jest bardzo męczące, ponieważ wszyscy jesteśmy tylko ludźmi i każdy z nas ma lepsze czy gorsze momenty. Czasem trzeba pozwolić sobie na chwilę słabości i umieć odpuścić. Pozytywne samopoczucie wynika po części z tego jak sami siebie traktujemy. Będąc dla siebie wyrozumiałym i szanując swoje potrzeby budujemy wewnętrzną siłę, niezbędną do realizowania własnych celów. Nadmierny samokrytycyzm może doprowadzić do chronicznego poczucia bycia gorszym, słabszym i odczuwania niezadowolenia z podejmowanych działań. Finalnie, może to skutkować zaniechaniem jakiejkolwiek aktywności, w obawie że nie zrobimy czegoś tak dobrze, jak byśmy chcieli. Takie podejście może naprawdę negatywnie wpływać na nasze funkcjonowanie ze względu na odraczanie podjęcia ważnych decyzji lub działań, co jest spowodowane lękiem przed doświadczeniem porażki.

 

Samorozwój i stawianie sobie kolejnych ambitnych celów do realizacji jest bardzo ważnym elementem naszego życia, ale jak do wszystkiego trzeba podchodzić do tego „z głową”. Równowaga między byciem surowym i pobłażliwym dla siebie samego wydaje się być kluczem do doświadczania satysfakcji z podejmowanych przez siebie działań. Nie zawsze jednak jesteśmy w stanie znaleźć „złoty środek”, ponieważ wymagania otoczenia rzadko są spójne z naszymi własnymi potrzebami. Często musimy rezygnować z ważnych dla siebie rzeczy, by zaspokoić potrzeby otoczenia. Prawdziwi specjaliści są w stanie pomóc nam w osiągnięciu tego zdrowego balansu, do którego powinniśmy dążyć.

 

Szczucka, K. (2010). Polski kwestionariusz perfekcjonizmu adaptacyjnego i dezadaptacyjnego. Psychologia Społeczna, 5(1), 13.

 

Autor: Magdalena Bawolak

Coraz częściej, choć nadal zbyt mało, mówi się o DDA, czyli Dorosłych Dzieciach Alkoholików. Okazuje się, że w tej specyficznej grupie ludzi mogą występować pewne objawy, które wpływają negatywnie na funkcjonowanie, niekiedy stanowiąc trudną do pokonania barierę w kierunku pożądanego życia, ponieważ przeszłość ogranicza ich teraźniejszość.

Warto zaznaczyć, że choć wspomniane objawy występują, to jednak nie u każdego będą one na tyle nasilone, aby kwalifikowały się na psychoterapię. Objawy takie jak nieufność, skłonność do ryzyka i ciągła potrzeba kontrolowania mogą być w życiu niektórych pożądanymi cechami, które nie sprawiają, że potrzeba zmiany. Część z DDA radzi sobie poprzez nauczenie się od osób na swojej drodze życiowej ufności bliskości i oddzielania przeszłości od teraźniejszości. Na psychoterapię indywidualną kwalifikują się głównie osoby, które nie są zadowolone ze swojego dotychczasowego życia i chcą zrozumieć, jak ich przeszłość wpływa na teraźniejszość.

Negatywne przeżycia z dzieciństwa mogą wpływać na budowanie relacji w dorosłym życiu. Terapia DDA to głównie pomoc dotycząca nazwania i uporządkowania określonych przeżyć związanych z trudną sytuacją z dzieciństwa, zrozumienia tej sytuacji, pozbycia się poczucia winy i ponoszenia odpowiedzialności za emocje i decyzje innych osób, na koniec zaś – podniesienia satysfakcji z obecnego życia.

Psychoterapia DDA nie opiera się jedynie na poradach psychologicznych. Jest to proces dochodzenia do zmiany postrzegania własnego życia, czasem nawet zmiany postępowania czy osobowości. Jej celem jest zwykle uświadomienie negatywnych konsekwencji, które rzutują na życie osoby. Tak intensywne zmiany wymagają profesjonalnej pomocy psychologicznej.


Autor: Paweł Zalewski

 

Pracuje w nurcie psychoterapii systemowej.
Prowadzi psychoterapię indywidualną osób dorosłych oraz psychoterapię par, małżeństw i rodzin.

 

Wykształcenie

Psycholog, trener biznesu; absolwent Wydziału Psychologii UW, gdzie przez wiele lat
prowadził zajęcia dydaktyczne przygotowując pracę doktorską na temat przemocy seksualnej;
współpracował również z Uniwersytetem SWPS i Akademią Humanistyczną.

 

Doświadczenie

Ukończył szkolenie z psychoterapii systemowej przy Zakładzie Terapii Rodzin Collegium Medicum UJ, szkolenie z zasad prowadzenia interwencji kryzysowej, wspierania rozwoju osobistego, pomocy psychologicznej.
W swej pracy z klientami nastawiony jest na widzenie jednostki w powiązaniu z innymi członkami systemu w jakiej klient funkcjonuje – czy to będzie para, rodzina z dziećmi, rodzina wielopokoleniowa czy zespół w organizacji.

Ujmowanie zaburzeń w wymiarze szerszym niż klasyczne poznawanie problemów w terapii indywidualnej pozwala zobaczyć
trudności klienta w szerszej perspektywie. Najczęściej przyczyny problemów jednej osoby wynikają nie tylko z jej wad i ułomności, a są efektem złej komunikacji, trudności w relacjach z ważnymi dla klienta osobami. Podejmowanie leczenia diady partnerskiej lub całej rodziny daje trwałe efekty, pozawala zaplanować zmiany dla całego systemu rodzinnego.                                                 Para rozwiązując wspólnie z terapeutą swe problemy przeżywa i wyraża wobec siebie emocje, uczy się poprawnej komunikacji i planuje zmiany.  Najczęściej po pozytywnie zakończonej terapii para uczy przechodzenia się samodzielnie przez przyszłe kryzysy i czyni rodzinę silniejszą i bardziej odporną.

 

Specjalizacja

Obszary pomocy to: kryzys życiowy, zdrada, wypalenie uczuciowe i znużenie relacją z drugą osobą, utrata osoby bliskiej (m.in. na skutek wypadku, śmierci samobójczej, choroby terminalnej) i przechodzenie przez okres żałoby; utrata pracy, wypalenie zawodowe, stres w życiu osobistym i zawodowym; rozłąka związana z emigracją, nerwice, depresja i zaburzenie afektywne dwubiegunowe, stany lękowe.
Pracuje również z osobami, które przeżywają problemy związane z nieśmiałością i przełamywaniem barier w kontaktach społecznych, mają niskie poczucie własnej wartości, trudności w utrzymywaniu satysfakcjonujących relacji z ważnymi dla nich osobami, odczuwają poczucie pustki, braku spełnienia czy są od wielu lat samotne.

Swoją pracę poddaje stałej superwizji.

Psychoterapia – dostępna zawsze

Psychoterapia różni się od innych metod leczenia tym, że decyzja o jej podjęciu w większym stopniu należy do klienta. Innymi słowy, pomoc psychologiczna jest dostępna praktycznie w każdej sytuacji, w której klient czuje, że jej potrzebuje. Dobry psycholog czy dobry psychoterapeuta za cel stawia sobie pracę z osobą, z klientem, a nie z „przypadkiem.” Gabinet psychologiczny jest więc miejscem, gdzie można zwrócić się po pomoc bez potrzeby zastanawiania się, czy problem jest już wystarczająco duży – terapeuta zawsze szanuje to, co czuje i myśli jego klient.

Po czym jednak stwierdzić, że psychoterapia lub pomoc psychologiczna będą dobrym rozwiązaniem? Pomoc psychologiczna jest użyteczna w wielu kwestiach, nawet tych, nie kojarzących się bezpośrednio z psychoterapią, jak chroniczny ból czy bezsenność. Co więcej, umiejętności zdobyte w trakcie terapii pomogą lepiej radzić sobie ze stresem i trudnymi emocjami samodzielnie, już po opuszczeniu gabinetu. Warto więc rozważyć wizytę u psychologa, jeżeli w okresie ok. dwóch tygodni zmagasz się z takimi problemami w funkcjonowaniu, jak nasilony smutek czy lęk i utrata motywacji do działania. Psychoterapia jest jednak wskazana również, gdy zauważasz, że przestajesz odczuwać przyjemność z rzeczy, które wcześniej cię cieszyły, gdy miewasz problemy ze snem lub z apetytem, albo czujesz męczące, uciążliwe napięcie mięśniowe lub natrętne, niepokojące myśli. Dobry psycholog pomoże Ci stawić czoło tym trudnym i często niepokojącym objawom.

 

Nie tylko depresja

Nie wszystko, z czym możesz zwrócić się do terapeuty, musi być jednak takim objawem. Jeżeli stoisz przed trudną decyzją w życiu, zmagasz się z emocjami związanymi z odejściem bliskiej osoby lub z innym bolesnym wydarzeniem z bliskiej lub dalekiej przeszłości, lub jeżeli twój związek przechodzi kryzys – psycholog i psychoterapeuta również służą specjalistyczną pomocą.

Psychoterapia skoncentrowana jest na indywidualnej osobie. Nie ma więc żadnych wymagań uczestnictwa a decyzja, czy problem jest „wystarczająco duży” aby zgłosić się z nim do terapeuty leży po Twojej stronie. Warto spróbować, szczególnie, że skuteczność terapii jest potwierdzona systematycznymi badaniami i nie wiąże się ze skutkami ubocznymi.

 

Autor: Piotr Kałowski