Perfekcjonizm jest uznawany w naszej kulturze za cechę pozytywną, uważa się, że im bliżej ideału jesteśmy, tym lepiej. Ciągle dążymy do doskonałości i karzemy się za błędy. Narzucamy sobie nowe i coraz bardziej skomplikowane wyzwania, a brak ich spełnienia skutkuje doświadczaniem poczucia winy. Jeśli utożsamiasz się z powyższym opisem, warto zastanowić się czy  nie wymagasz od siebie zbyt wiele?

 

Wbrew pozorom perfekcjoniści nie mają idealnego życia. Szereg badań wykazał, że takie osoby są bardziej podatne na depresję, lęk, zaburzenia snu, zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenia odżywiania czy zespół chronicznego zmęczenia. Odczuwają ciągły niepokój związany z obawą przed byciem niewystarczająco dobrym. Zdobywanie nawet wielkich osiągnięć nie jest odczuwane jako wystarczająco nagradzające, nie cieszy wcale tak bardzo. Dzieje się tak dlatego, że perfekcjoniści skupiają się na tym co mogli zrobić lepiej lub co mogą zrobić lepiej w przyszłości. Stawiają sobie poprzeczkę coraz wyżej i wyżej, nie zwracając uwagi na poprzednie sukcesy. Często nie potrafią cieszyć się chwilą, ponieważ wybiegają myślami w przyszłość, zastanawiając się w jakie nowe wyzwanie mogliby się zaangażować.

 

Dążenie do doskonałości jest bardzo męczące, ponieważ wszyscy jesteśmy tylko ludźmi i każdy z nas ma lepsze czy gorsze momenty. Czasem trzeba pozwolić sobie na chwilę słabości i umieć odpuścić. Pozytywne samopoczucie wynika po części z tego jak sami siebie traktujemy. Będąc dla siebie wyrozumiałym i szanując swoje potrzeby budujemy wewnętrzną siłę, niezbędną do realizowania własnych celów. Nadmierny samokrytycyzm może doprowadzić do chronicznego poczucia bycia gorszym, słabszym i odczuwania niezadowolenia z podejmowanych działań. Finalnie, może to skutkować zaniechaniem jakiejkolwiek aktywności, w obawie że nie zrobimy czegoś tak dobrze, jak byśmy chcieli. Takie podejście może naprawdę negatywnie wpływać na nasze funkcjonowanie ze względu na odraczanie podjęcia ważnych decyzji lub działań, co jest spowodowane lękiem przed doświadczeniem porażki.

 

Samorozwój i stawianie sobie kolejnych ambitnych celów do realizacji jest bardzo ważnym elementem naszego życia, ale jak do wszystkiego trzeba podchodzić do tego „z głową”. Równowaga między byciem surowym i pobłażliwym dla siebie samego wydaje się być kluczem do doświadczania satysfakcji z podejmowanych przez siebie działań. Nie zawsze jednak jesteśmy w stanie znaleźć „złoty środek”, ponieważ wymagania otoczenia rzadko są spójne z naszymi własnymi potrzebami. Często musimy rezygnować z ważnych dla siebie rzeczy, by zaspokoić potrzeby otoczenia. Prawdziwi specjaliści są w stanie pomóc nam w osiągnięciu tego zdrowego balansu, do którego powinniśmy dążyć.

 

Szczucka, K. (2010). Polski kwestionariusz perfekcjonizmu adaptacyjnego i dezadaptacyjnego. Psychologia Społeczna, 5(1), 13.

 

Autor: Magdalena Bawolak

Czym właściwie jest zdrada? Kiedy zdrada zachodzi, a kiedy nie zachodzi? A poza tym, dlaczego już samo pytanie o granice zdrady jest kontrowersyjne? Przewrotnie zapytać można czy pytanie o granice żenady również obarczone są takim ładunkiem emocjonalnym jak granice zdrady? Może będzie to zaskakujące, ale zdradę się bada. A żeby coś zbadać, trzeba to zdefiniować, podzielić i zmierzyć.

 

Tabu

Zastanówmy się jednak nad otoczką tabu, która jest udziałem zdrady. Jeżeli coś jest tematem tabu, oznacza to zwykle, że unika się rozmawiania czy wręcz nawet wspominania o tym. Niektórzy znawcy etykiety twierdzą, że już zasugerowanie istnienia tabu w niektórych kontekstach odebrane może być jako afront. Tematem tabu zwykle stają się wydarzenia i procesy społeczno-obyczajowe — wśród nich także zdrada. Takie tematy mogą być niebezpieczne, wstydliwe lub zagrażające. Czasem mówi się, że naruszają pewną strefę symboliczną, która jest uważana za świętą [1]. Nic więc dziwnego, że zdrada jest tematem tabu — jej zaistnienie może uruchamiać silne negatywne emocje. Poza tym zdrada potocznie skorelowana jest ze sferą seksualną, o której — jako o sferze prywatnej — zwyczajowo się nie mówi.

Definicyjne aspekty

W słowniku języka polskiego dowiemy się, że zdrada oznacza (w ujęciu, o którym tutaj mówimy) niedochowanie wierności małżeńskiej lub partnerskiej [2]. Ta definicja odsyła nas do pojęcia wierności. Jednocześnie z definicji nie dowiadujemy się o różnych aspektach czy rodzajach zdrady. Tym bardziej, że możemy mówić o paru jej formach: seksualnej (najbliższa rozumieniu potocznemu), emocjonalnej czy społecznej. Zdrada seksualna najczęściej przedstawiana jest jako zachowanie tzw. ryzykowne [3]. Zdrady możemy podzielić także na jedno- (gdy jedna osoba nie wie o tym, że jest zdradzana) oraz dwustronną (gdy obie strony nie wiedzą, że zdradzają się wzajemnie). Mówi się także czasem o zdradzie kontrolowanej (czy też umyślnej), a przeciwstawia się ją zdradzie przypadkowej [4]. Warto jednak pamiętać, że w zdradzie musi wystąpić efekt niewiedzy — przynajmniej jedna strona w związku monogamicznym nie może być tego procederu świadoma.

 

Czy istnieje zdrada? Tak, istnieje w kulturze i w obyczajach od tysięcy lat. Jest tematem tabuizowanym, a przez to potocznie nieostrym. Zdrada nie musi być oparta na tle seksualnym. Zakochanie się w innej osobie, pomimo zaangażowania w związek monogamiczny, również może być uznane za zdradę. Przekłamaniem jest więc mówienie o zdradzie tylko jako o czynności bądź wydarzeniu związanym ze sferą seksualności.


Autor: Paweł Zalewski

[1] Polkowska, L. (2017). Tabu – wartość czy antywartość, czyli o pojęciu tabu we współczesnych polskich tygodnikach opinii. Studia Medioznawcze 3(70), 117-129.
[2] https://sjp.pwn.pl/sjp/zdrada;2545299.html.
[3] Grabowska, M. (2014). Wychowanie seksualne a ryzykowne zachowania seksualne młodych dorosłych. Rocznik Lubuski 1(40), 177-191.
[4] Grunt-Mejer, K. (2014). Od monogamii do poliamorii: społeczny odbiór związków niemononormatywnych. Studia socjologiczne 4(215), 159-181.

Coraz częściej, choć nadal zbyt mało, mówi się o DDA, czyli Dorosłych Dzieciach Alkoholików. Okazuje się, że w tej specyficznej grupie ludzi mogą występować pewne objawy, które wpływają negatywnie na funkcjonowanie, niekiedy stanowiąc trudną do pokonania barierę w kierunku pożądanego życia, ponieważ przeszłość ogranicza ich teraźniejszość.

Warto zaznaczyć, że choć wspomniane objawy występują, to jednak nie u każdego będą one na tyle nasilone, aby kwalifikowały się na psychoterapię. Objawy takie jak nieufność, skłonność do ryzyka i ciągła potrzeba kontrolowania mogą być w życiu niektórych pożądanymi cechami, które nie sprawiają, że potrzeba zmiany. Część z DDA radzi sobie poprzez nauczenie się od osób na swojej drodze życiowej ufności bliskości i oddzielania przeszłości od teraźniejszości. Na psychoterapię indywidualną kwalifikują się głównie osoby, które nie są zadowolone ze swojego dotychczasowego życia i chcą zrozumieć, jak ich przeszłość wpływa na teraźniejszość.

Negatywne przeżycia z dzieciństwa mogą wpływać na budowanie relacji w dorosłym życiu. Terapia DDA to głównie pomoc dotycząca nazwania i uporządkowania określonych przeżyć związanych z trudną sytuacją z dzieciństwa, zrozumienia tej sytuacji, pozbycia się poczucia winy i ponoszenia odpowiedzialności za emocje i decyzje innych osób, na koniec zaś – podniesienia satysfakcji z obecnego życia.

Psychoterapia DDA nie opiera się jedynie na poradach psychologicznych. Jest to proces dochodzenia do zmiany postrzegania własnego życia, czasem nawet zmiany postępowania czy osobowości. Jej celem jest zwykle uświadomienie negatywnych konsekwencji, które rzutują na życie osoby. Tak intensywne zmiany wymagają profesjonalnej pomocy psychologicznej.


Autor: Paweł Zalewski

Psychoterapia jako usługa

Psychoterapia, terapia par, pomoc psychologiczna, leczenie depresji psychoterapią – czy warto? Czy pomagają? Wydaje się, że w zależności od tego, kogo zapytamy, otrzymać możemy skrajnie różne odpowiedzi. Psychoterapia jest usługą świadczoną przez specjalistę, jednak różni się od innych usług tym, że dotyczy naszych własnych myśli, uczuć, czy zachowań. Co za tym idzie, dla każdej osoby terapia będzie wyglądała nieco inaczej. Istotną wspólną cechą każdej psychoterapii jest jednak fakt, że dobry psycholog czy dobry terapeuta współpracuje z klientem. Po czym poznać, że współpraca ta zmierza w dobrym kierunku?

Gabinet psychologiczny to miejsce specyficznego spotkania, gdzie pomoc psychologiczna i łagodzenie cierpienia to specjalność terapeuty, a wiedza na temat własnego doświadczenia – specjalność klienta. Psychoterapia, w przeciwieństwie do wielu innych usług, wymaga zaangażowania obu tych stron. Terapia to więc coś znacznie więcej, niż tylko porady psychologiczne –to także praca ze strony klienta.

 

Psychoterapia jako wspólna praca nad sobą

Ta praca często bywa trudna lub dotyczy bolesnych tematów, co może być zniechęcające. Skupianie się na negatywnych doświadczeniach czy cierpieniu emocjonalnym może też prowadzić do poczucia, że psychoterapia tylko pogarsza samopoczucie zamiast pomagać. Terapeuci są jednak świadomi, jak wiele praca nad sobą wymaga od klienta, dlatego specjalizują się w empatycznym udzielaniu pomocy i szanowaniu perspektywy klienta. Co więcej, badania kliniczne wskazują, że doświadczenie trudności i cierpienia w trakcie terapii często ma pozytywny wpływ na proces leczenia objawów. Innymi słowy, klient, z pomocą terapeuty, konfrontuje się z własnymi problemami i uczy się, jak sobie z nimi radzić.

To, że psychoterapia bywa trudna świadczy o tym, że terapeuta pragnie pomóc klientowi dotrzeć do sedna problemu. Jest to więc rzeczywista pomoc psychologiczna, nie tylko „wyżalanie się.”

Obniżony nastrój, intensywny lęk czy stres, problemy ze snem i apetytem, ustawiczne napięcie, powracające natrętne myśli, a także wszelkie inne niepokojące uczucia czy zachowania  to objawy wskazujące na to, że należy sięgnąć po pomoc. Pomoc psychologiczna i psychoterapia oraz terapia par oferowane w Centrum Psychoterapii Twój Czas to najwyższej jakości wsparcie udzielane przez wykwalifikowanych specjalistów.

 

Autor: Piotr Kałowski

Dotychczas dużo pisaliśmy na temat tego, w jaki sposób dobry psycholog czy dobry psychoterapeuta pracują z klientem oraz jak wygląda i jakie efekty przynosi leczenie depresji, psychoterapia, terapia par, pomoc psychologiczna online. Warto jednak wiedzieć również, czego psychoterapeuta nie robi i czym psychoterapia nie jest – umożliwia to lepsze przygotowanie się do współpracy z terapeutą.

 

Czego nie robi psychoterapeuta:

– Nie ocenia ani nie krytykuje swojego klienta. Zadaniem terapeuty jest pomóc klientowi z problemem, z jakim zgłasza się do gabinetu. Podstawą tej pomocy jest natomiast zrozumienie. Nie zostanie ono osiągnięte, jeżeli terapeuta będzie udawał, że wie lepiej niż klient, co on czuje, myśli, czy robi. Dlatego psychoterapeuta przede wszystkim szanuje swojego klienta, jego doświadczenia oraz jego godność i poufność.

– Nie „czyta w myślach.”  Zrozumienie i szacunek opiera się na tym, że terapeuta wierzy swojemu klientowi. Uznaje i akceptuje wszystko, co mówi klient – nie przyrównuje klienta do teorii, nie próbuje zgadywać, w jaki sposób powstał problem klienta. To klient jest ekspertem od swoich przeżyć, a psychoterapeuta – od udzielania pomocy. Na tej zasadzie rozwija się współpraca terapeutyczna.

– Nie nakazuje. Pomoc psychologiczna udzielana jest w sposób dostosowany do potrzeb klienta. Jak wspomnieliśmy wyżej, pierwszeństwo ma właśnie on, a nie schemat czy teoria. Psychoterapia wymaga pracy od klienta, jednak jest to praca wykonywana w atmosferze wsparcia i empatii. Oznacza to, że terapeuta nie traktuje trudnych chwil czy słabości klienta jako błędy czy porażka.

 

Czym nie jest psychoterapia:

– Gotowym rozwiązaniem problemu. Gdyby terapia ograniczała się do prostej i szybkiej „recepty na szczęście,” nie byłaby uczciwa. Aby prawdziwie uszanować klienta, zrozumieć problem, z jakim się zgłosił oraz wspólnie wypracować i wdrożyć sposoby jego rozwiązania, psychoterapia musi być procesem indywidualnej współpracy.

– Pustą rozmową. Jakkolwiek terapeuta jest autentycznie zainteresowany klientem i jego doświadczeniem, ograniczenie współpracy do samej rozmowy również nie byłoby uczciwe. Celem terapeuty jest więc pomoc klientowi w rozwiązaniu swoich problemów poprzez stanie się „swoim własnym terapeutą.” Innymi słowy, w gabinecie klient uczy się skutecznych sposobów radzenia sobie z przykrymi myślami, emocjami i objawami, które pozostaną skuteczne także w dalszym jego życiu, poza gabinetem. Współpraca nie poprzestaje na rozmowie, lecz skutkuje poprawą funkcjonowania.

 

Jeżeli doświadczasz niepokojących objawów emocjonalnych lub psychologicznych, z którymi nie jesteś w stanie poradzić sobie samodzielnie, kontakt ze specjalistą może okazać się właściwym rozwiązaniem.

Psychoterapia – dostępna zawsze

Psychoterapia różni się od innych metod leczenia tym, że decyzja o jej podjęciu w większym stopniu należy do klienta. Innymi słowy, pomoc psychologiczna jest dostępna praktycznie w każdej sytuacji, w której klient czuje, że jej potrzebuje. Dobry psycholog czy dobry psychoterapeuta za cel stawia sobie pracę z osobą, z klientem, a nie z „przypadkiem.” Gabinet psychologiczny jest więc miejscem, gdzie można zwrócić się po pomoc bez potrzeby zastanawiania się, czy problem jest już wystarczająco duży – terapeuta zawsze szanuje to, co czuje i myśli jego klient.

Po czym jednak stwierdzić, że psychoterapia lub pomoc psychologiczna będą dobrym rozwiązaniem? Pomoc psychologiczna jest użyteczna w wielu kwestiach, nawet tych, nie kojarzących się bezpośrednio z psychoterapią, jak chroniczny ból czy bezsenność. Co więcej, umiejętności zdobyte w trakcie terapii pomogą lepiej radzić sobie ze stresem i trudnymi emocjami samodzielnie, już po opuszczeniu gabinetu. Warto więc rozważyć wizytę u psychologa, jeżeli w okresie ok. dwóch tygodni zmagasz się z takimi problemami w funkcjonowaniu, jak nasilony smutek czy lęk i utrata motywacji do działania. Psychoterapia jest jednak wskazana również, gdy zauważasz, że przestajesz odczuwać przyjemność z rzeczy, które wcześniej cię cieszyły, gdy miewasz problemy ze snem lub z apetytem, albo czujesz męczące, uciążliwe napięcie mięśniowe lub natrętne, niepokojące myśli. Dobry psycholog pomoże Ci stawić czoło tym trudnym i często niepokojącym objawom.

 

Nie tylko depresja

Nie wszystko, z czym możesz zwrócić się do terapeuty, musi być jednak takim objawem. Jeżeli stoisz przed trudną decyzją w życiu, zmagasz się z emocjami związanymi z odejściem bliskiej osoby lub z innym bolesnym wydarzeniem z bliskiej lub dalekiej przeszłości, lub jeżeli twój związek przechodzi kryzys – psycholog i psychoterapeuta również służą specjalistyczną pomocą.

Psychoterapia skoncentrowana jest na indywidualnej osobie. Nie ma więc żadnych wymagań uczestnictwa a decyzja, czy problem jest „wystarczająco duży” aby zgłosić się z nim do terapeuty leży po Twojej stronie. Warto spróbować, szczególnie, że skuteczność terapii jest potwierdzona systematycznymi badaniami i nie wiąże się ze skutkami ubocznymi.

 

Autor: Piotr Kałowski

Psychoterapia, czyli rozmowa. O czym?

Psychoterapia zapewne najbardziej kojarzy się z rozmową. W rzeczy samej, pomoc psychologiczna w dużej mierze udzielana jest za pośrednictwem słów, bez względu na to, czy miejscem spotkania jest gabinet psychologiczny, czy też podejmowana jest psychoterapia online. Nie należy jednak mylić tego faktu z twierdzeniem, że psychoterapia, pomoc psychologiczna, czy leczenie depresji sprowadza się wyłącznie do (a) rozmawiania (b) o swoich uczuciach. Dobry psycholog czy psychoterapeuta stawia sobie za cel pomoc klientowi w usuwaniu objawów psychologicznych i w nauce nowych sposobów radzenia sobie ze stresem. Rozmowa w trakcie terapii będzie więc stopniowo przechodziła do motywowania i wspierania klienta w samodzielnym podejmowaniu nowych, bardziej adaptacyjnych czynności.

Jak wygląda to w praktyce? Na przykład, osoba cierpiąca na zaburzenie lękowe może obawiać się pewnych sytuacji i w wyniku swoich obaw – unikać je. Owo unikanie przynosi krótkotrwałą ulgę, jednak wkrótce zaczyna powodować poczucie wstydu czy winy oraz życiowe konsekwencje – ograniczenie swobody działania. Aby udzielić klientowi skutecznej pomocy, psychoterapeuta, poza  okazaniem empatii, zrozumienia i szacunku – będzie wspierał klienta w przerwaniu owego błędnego koła lęku i zdobyciu większej pewności siebie, sprawności i odporności na stres. Jakkolwiek więc pomoc psychologiczna udzielana jest poprzez rozmowę, jej tematem jest klient i jego życie. Innymi słowy, praca w gabinecie faktycznie przekłada się na rzeczywistość poza nim.

 

Psychoterapia, czyli rozmowa, która pomaga

Bez względu na to, czy celem współpracy z terapeutą będzie pomoc psychologiczna, psychoterapia indywidualna, terapia par czy terapia małżeńska, osią pracy będzie wprowadzanie rzeczywistej, konstruktywnej zmiany.

Jeżeli zmagasz się z obniżonym nastrojem, bezsennością, brakiem energii, lękiem i napięciem, problemami w związku, czy jakimkolwiek innym problemem emocjonalnym, psychologicznym, lub związanym z funkcjonowaniem, konsultacja psychologiczna pomoże Ci nie tylko uporać się z problemem, ale także uodpornić się przed następnymi.

Centrum Psychoterapii Twój Czas zatrudnia doświadczonych terapeutów, którzy specjalizują się zarówno w pomocy w radzeniu sobie z problemami psychologicznymi i emocjonalnymi, jak również w udzielaniu wsparcia przy wprowadzaniu w życie zmiany: https://www.twojczas-psychoterapia.pl/zespol/

 

Autor: Piotr Kałowski

 

Pracuje w nurcie integracyjnym.

Prowadzi psychoterapię indywidualną osób dorosłych, terapię par, rodzin i małżeństw oraz psychoterapię grupową. Prowadzi także psychoterapię online.

Wykształcenie

Ukończyła studia magisterskie z zakresu psychologii na kierunku psychologia ogólna z  psychodiagnostyką, a także czteroletnią  Profesjonalna Szkołę Psychoterapii w nurcie integracyjnym przy Instytucie Psychologii Zdrowia, rekomendowaną przez Polskie Towarzystwo Psychologiczne, Szkołę Psychoterapii Par i Rodzin w Laboratorium Psychoedukacji w Warszawie, związana jest ze szkołą psychoterapii Par i Rodzin w nurcie systemowym z elementami terapii psychodynamicznej.

Doświadczenie

Zdobywała doświadczanie w zamkniętym oddziale leczenia zaburzeń psychiatrycznych Szpitala Wolskiego w Warszawie. Swoje umiejętności psychoterapeutyczne doskonaliła w Ośrodku Psychoterapii i Promocji Zdrowia IPZ „Ogród”, a następnie we wiodących ośrodkach psychoterapeutycznych w Warszawie.

Odbyła szereg  szkoleń z zakresu kontaktu w sytuacji pomagania (m. in. specjalistyczne  szkolenia z zakresu psychoterapii par i rodzin w kryzysie, psychoterapii Dorosłych Dzieci Alkoholików – DDA; strategie i procedury psychoterapeutyczne w pracy z członkami rodzin dysfunkcyjnych; psychoterapia depresji, tendencji samobójczych i innych stanów kryzysowych, psychoterapii zaburzeń odżywiania ).

Jest współwłaścicielem i kierownikiem merytorycznym w ośrodku Twój Czas.

Specjalizacja

Specjalizuje się w prowadzeniu terapii par i rodzin.  Pracuje z parami heteroseksualnymi i LGBT

Zajmuje się problemami Dorosłych Dzieci z Rodzin Dysfunkcyjnych  i Dorosłych Dzieci z Rodzin Alkoholowych (DDD/DDA), osób cierpiących na depresje, zaburzenia osobowości, zaburzenia odżywiania, nerwicę, stany obniżonego nastroju oraz doświadczających trudności w budowaniu i utrzymywaniu bliskich relacji. Pomaga także osobom, które mają za sobą wydarzenia traumatyczne, cierpią z powodu silnego stresu w życiu osobistym i zawodowym lub doświadczają kryzysu zawodowego.

 

Swoją pracę poddaje stałej superwizji.

Dla tych, którzy chcą wiedzieć więcej przed podęciem terapii –
– do pobrania opracowanie pt. „Psychoterapia po ludzku” – poradnik dla klientów psychoterapii opisujący podstawową wiedzę, metody, zasady etyczne, bezpieczeństwo, relacje klientów i wywiady z terapeutami 8 nurtów.

Zapraszamy – Twój Czas

Poradnik do pobrania