Terapia par jest zapewne kojarzy się najbardziej z problemami w związku. Pod tym kątem przedstawialiśmy również terapię par we wcześniejszych wpisach na naszym blogu. Jakkolwiek komunikacja między partnerami jest bardzo istotna i może sama w sobie stanowić temat do pracy w psychoterapii, terapia par jest także możliwością, gdy jedna osoba w związku cierpi na depresję lub inny problem emocjonalny czy psychologiczny.

Dlaczego?

Przede wszystkim, objawom depresji bardzo często towarzyszą silne negatywne przekonania na swój temat – „To moja wina.” Smutek, brak energii i poczucie winy mogą prowadzić do wycofywania się z dotychczasowych aktywności, a także wiele problemów życiowych, takich jak zaniedbywanie obowiązków czy nawet utrata pracy. Partner osoby cierpiącej na depresję może natomiast czuć niepokój, frustrację, czy również poczucie winy – „Mi też jest ciężko, a jakoś się nie załamuję!” „Dlaczego nic nie pomaga? Czy to przeze mnie?” Powstaje sytuacja, gdzie obie osoby, pomimo szczerych chęci „pozbierania się” i okazania wsparcia, mają problemy z porozumieniem się.

 

Terapia par w przypadku depresji to więc, poza pracą nad łagodzeniem objawów, okazja do:

– Wyrażenia swoich uczuć, obaw i trosk wobec partnera w bezpieczny i konstruktywny sposób.

– Zdobycia wiedzy, czym jest depresja, co pomoże zmienić nastawienie wobec partnera na bardziej wspierające.

– Nauczenia się, jak pomóc partnerowi w zmaganiu się z depresją.

– Okazanie partnerowi akceptacji i chęci pomocy.

– Wypracowania wspólnych aktywności i sposobów komunikacji, które poprawią jakość związku i pomogą lepiej radzić sobie ze stresem w przyszłości.

Warto nadmienić, że terapeuta pracujący z parą nie kieruje się żadną konkretną ideologią i nie ma własnego pomysłu na idealny związek, który będzie forsował.  Nie będzie także przyjmował stron i obwiniał czy krytykował. Celem terapeuty będzie przede wszystkim pomóc parze zrozumieć się nawzajem i wprowadzić w ich związku takie zmiany, które oboje akceptują, pragną i są w stanie wprowadzić. Depresja poważnie zakłóca funkcjonowanie i sprawia, że często brakuje energii, motywacji i wytrwałości do pracy. Warto więc zastanowić się nad wspólnym zasięgnięciem pomocy u specjalisty – zarówno, aby poradzić sobie z obecnym epizodem, jak również aby sprawniej radzić sobie z przyszłymi trudnościami.

 

Autor: Piotr Kałowski

 

Pracuje w nurcie psychoterapii systemowej.
Prowadzi psychoterapię indywidualną osób dorosłych oraz psychoterapię par, małżeństw i rodzin.

 

Wykształcenie

Psycholog, trener biznesu; absolwent Wydziału Psychologii UW, gdzie przez wiele lat
prowadził zajęcia dydaktyczne przygotowując pracę doktorską na temat przemocy seksualnej;
współpracował również z Uniwersytetem SWPS i Akademią Humanistyczną.

 

Doświadczenie

Ukończył szkolenie z psychoterapii systemowej przy Zakładzie Terapii Rodzin Collegium Medicum UJ, szkolenie z zasad prowadzenia interwencji kryzysowej, wspierania rozwoju osobistego, pomocy psychologicznej.
W swej pracy z klientami nastawiony jest na widzenie jednostki w powiązaniu z innymi członkami systemu w jakiej klient funkcjonuje – czy to będzie para, rodzina z dziećmi, rodzina wielopokoleniowa czy zespół w organizacji.

Ujmowanie zaburzeń w wymiarze szerszym niż klasyczne poznawanie problemów w terapii indywidualnej pozwala zobaczyć
trudności klienta w szerszej perspektywie. Najczęściej przyczyny problemów jednej osoby wynikają nie tylko z jej wad i ułomności, a są efektem złej komunikacji, trudności w relacjach z ważnymi dla klienta osobami. Podejmowanie leczenia diady partnerskiej lub całej rodziny daje trwałe efekty, pozawala zaplanować zmiany dla całego systemu rodzinnego.                                                 Para rozwiązując wspólnie z terapeutą swe problemy przeżywa i wyraża wobec siebie emocje, uczy się poprawnej komunikacji i planuje zmiany.  Najczęściej po pozytywnie zakończonej terapii para uczy przechodzenia się samodzielnie przez przyszłe kryzysy i czyni rodzinę silniejszą i bardziej odporną.

 

Specjalizacja

Obszary pomocy to: kryzys życiowy, zdrada, wypalenie uczuciowe i znużenie relacją z drugą osobą, utrata osoby bliskiej (m.in. na skutek wypadku, śmierci samobójczej, choroby terminalnej) i przechodzenie przez okres żałoby; utrata pracy, wypalenie zawodowe, stres w życiu osobistym i zawodowym; rozłąka związana z emigracją, nerwice, depresja i zaburzenie afektywne dwubiegunowe, stany lękowe.
Pracuje również z osobami, które przeżywają problemy związane z nieśmiałością i przełamywaniem barier w kontaktach społecznych, mają niskie poczucie własnej wartości, trudności w utrzymywaniu satysfakcjonujących relacji z ważnymi dla nich osobami, odczuwają poczucie pustki, braku spełnienia czy są od wielu lat samotne.

Swoją pracę poddaje stałej superwizji.